Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



Gdy kontrahent jest niesolidny

Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Dorota Kazimierczak | 2015-06-17 12:37:55
wielka brytania, prawo, windykacje, sądy, ue

Podobnie jak w wielu innych krajach, w Wielkiej Brytanii droga sądowa w procesie odzyskiwania należności od dłużnika to ostateczność. Znacznie tańsza, a często i skuteczniejsza może być droga pozasądowa.

Ale już na tym wczesnym etapie warto skorzystać z usług firm zajmujących się windykacją należności.

Ogólna zasada działania tych firm:

  • nie pobiera się żadnych opłat od klienta (no win no fee)
  • w przypadku odzyskania należności, firma potrąca sobie pewien z góry ustalony procent
  • w przypadku gdy firma odzyskująca dług uważa, że sprawę należy skierować do sądu, informuje o tym klienta, który musi pokryć wstępne koszty sądowe. Na tym etapie klient może wycofać się z umowy bez poniesienia większych kosztów. W przeciwnym wypadku przesyła odpowiedni czek do firmy zajmującej się jego sprawą
  • jeśli klient przegra sprawę w sądzie, obciążany jest całkowitymi kosztami sądowymi, które mogą być dosyć wysokie

Prowizja pobierana przez firmy wynosi od kilku do kilkunastu procent sumy będącej przedmiotem sporu. Ewentualny koszt opłaty sądowej to 300 - 500 funtów brytyjskich.

W przypadku wyboru firmy, należy podpisać z nią umowę i dostarczyć pełną dokumentację potwierdzającą zasadność roszczeń. Warto pamiętać, że brytyjskie prawo różni się od kontynentalnego, gdzie znacznie większy nacisk położony jest na ochronę interesów wierzyciela.

Pierwszym krokiem powinno być nawiązanie kontaktu z dłużnikiem i podjęcie negocjacji w sprawie uregulowania należności. Jeżeli to nie przyniesie efektów, to kolejnym – i tu już można skorzystać z usług wyspecjalizowanej firmy – powinno być wysłanie wezwania do zapłaty. Powinno ono zawierać specyfikację wierzytelności oraz informację, iż w przypadku braku zapłaty bądź opóźnienia, sprawa będzie oddana do windykacji należności, z czym wiążą się dodatkowe koszty obciążające dłużnika. Jeśli w ciągu wyznaczonego w wezwaniu terminu płatności dłużnik nie dokona płatności należy rozważyć wszczęcie procedury sądowej.

W Wielkiej Brytanii możliwe są dwie różne procedury- postępowanie zwykłe bądź europejski nakaz zapłaty. W tym drugim przypadku uzyskanie tytułu egzekucyjnego wobec dłużnika będzie szybsze niż w przypadku tradycyjnej procedury sądowej. Procedura ta wiąże się również, ze stosunkowo niskimi kosztami. Kiedy jednak wierzytelność jest przez dłużnika kwestionowana, nieuchronna staje się postępowanie sądowej podczas którego trzeba udowodnić fakt istnienia wierzytelności i swoje do niej prawa.

 

Zajęcie majątku

 

W Wielkiej Brytanii istnieje możliwość zwrócenia się do sądu z wnioskiem o zajęcie majątku (freezing injunction). To jednak dosyć skomplikowana procedura, a zgodę uzyska się tylko w przypadku istnienia określonych warunków. Jednym z bardziej istotnych jest realne ryzyko, iż strona przeciwna celowo pozbędzie się aktywów, co uniemożliwi skuteczną egzekucję. Ponadto, jeśli w późniejszej fazie zajęcie majątku okaże się bezpodstawne, można zostać obciążonym obowiązkiem pokrycia szkody z tego tytułu. Z uwagi na szereg warunków, które trzeba spełnić, zajęcie majątku jest w praktyce rzadko stosowane.

W przypadku, gdy dług nie jest kwestionowany przez stronę przeciwną, wierzyciel może wystąpić o wysłanie dłużnikowi sądowego wezwania do zapłaty (Statutory Demand).

Jeśli dłużnik w ciągu 21 dni nie dokona płatności zgodnie z wezwaniem, wysuwa się wniosek, że jest on niewypłacalny i można złożyć wniosek o ogłoszenie jego upadłości. Należy wziąć pod uwagę, iż sędzia dopiero wtedy zdecyduje się ogłosić upadłość dłużnika, jeśli inne środki egzekucji nie okażą się skuteczne.

 

Europejski Tytuł Egzekucyjny (ETE)

 

 

Rozporządzenie nr 805/2004, które utworzyło Europejski Tytuł Egzekucyjny, weszło w życie 21 października 2005 r. Rozporządzenie ustanawia ogólne zasady i procedurę uzyskiwania europejskich tytułów egzekucyjnych. Szczegółowe regulacje oraz przebieg samej egzekucji pozostawiono w gestii prawa poszczególnych państw członkowskich. ETE jest dodatkowym środkiem służącym egzekucji należności bezspornych w ramach Unii Europejskiej. Rozporządzenie ma zastosowanie jedynie do wyroków, ugód zawartych przed sądem lub zatwierdzonych przez sąd oraz dokumentów formalnie sporządzonych lub zarejestrowanych jako dokumenty urzędowe po wejściu w życie rozporządzenia. Pierwszym warunkiem jest więc, aby ostateczne orzeczenie zostało wydane po 21 października 2005 r. Poza tym orzeczenie musi spełniać następujące warunki:

  • opierać się na uznaniu roszczenia przez dłużnika, albo
  • ugodzie zawartej przed sądem lub przez sąd zatwierdzonej
  • dotyczyć roszczeń pieniężnych.

Roszczenie uznaje się także za bezsporne gdy:

  • dłużnik nie wniósł sprzeciwu
  • nie stawił się ani nie był reprezentowany przed sądem, nawet wtedy, gdy początkowo zakwestionował roszczenie w toku postępowania sądowego.

Europejski Tytuł Egzekucyjny funkcjonuje na podstawie wydanego tytułu egzekucyjnego i jest wydawany w państwie członkowskim, z którego pochodzi ten tytuł. Wyjątki stanowią roszczenia, które zostały zakwestionowane między stronami – art. 3 Rozporządzenia. Tytuły, które nie należą do tej grupy mogą uzyskać status Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego.

Rozporządzenie znajduje zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych. Wyjątki od tej zasady dotyczą spraw wyłączonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia.

Dzięki rozporządzeniu nie ma potrzeby uzyskiwania wcześniej zgody władz sądowych państwa członkowskiego, w którym ma nastąpić egzekucja. Wykonywanie ETE podlega krajowemu porządkowi prawnemu państwa członkowskiego, w którym będzie przeprowadzana egzekucja. Podlega ona bowiem takim samym zasadom, jak wyroki wydawane w danym państwie członkowskim. W tym celu wierzyciel jest zobowiązany dostarczyć właściwemu organowi egzekucyjnemu w państwie członkowskim, w którym będzie prowadzona egzekucja:

  • odpisu wyroku oraz odpisu Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego
  • tłumaczenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego uwierzytelnionego przez tłumacza przysięgłego na język urzędowy państwa członkowskiego, w którym będzie prowadzona egzekucja.

W żadnym wypadku skuteczność wyroku albo jego uznanie za ETE nie może być weryfikowane w państwie członkowskim, gdzie prowadzona ma być egzekucja.

Europejski Tytuł Egzekucyjny wydany w jednym państwie członkowskim musi być więc traktowany w innym państwie członkowskim tak, jakby pochodził z tego państwa. W związku z tym bez podejmowania dodatkowych kroków, wierzyciel może zwrócić się bezpośrednio do organów egzekucyjnych państwa, w którym ma być prowadzona egzekucja, bez konieczności przedstawiania dodatkowego oświadczenia egzekucyjnego ani bez ponownego badania orzeczenia sądowego lub jego potwierdzenia.